Esme deli rüzgar

Canıma kastın mı var..

Bir mevsim başında devşirmiştim hayellerimi

... Hayellerim beni yarı yolda bıraktı

Ben hala yollardayım..

Mahiyetini kaybetmiş mühürsüz hayatım

Ha yıkıldı ha yıkılacak

Tutanım yok!

Saranım yok!

Gözlerim arza bulandı

Hafif buğulu gözlerimle

Düşünmekteyim..

Şimdi aklıma

Kimsesiz çocugun gülümseyişleri gibi masum hallerin geliyor

Zihnim bile kaldıramıyor bu denli sevgiyi

Düşündükçe kendimden oluyorum.

Sabır dileniyorum

Bana şah damarımdan daha yakın olana sığınıyorum.

Sonsuza kadar güneşin hiç batmaması gibi bir istek benimkisi

Pes etmek geliyor içimden

Yığılmak öylece

Diyorum ki sonra

Güneş batmaya sen ayakta durmaya mecbursun

Minik ellerinle gözyaşlarını silmeye

Derin yaralarının acısını çekmeye mahkumsun

Yazıktır..!

Bitiyorum görmüyorsun!

Payıma düşen bu mu ?

Hakettiğim bu mu?

Nasibimi alıyorum herşeyden

Bilmiyorsun..!

Kalabalık sokaklarda tenhalaşıyorum.

Dokunmasın kimse istiyorum

Kimse sormasın istiyorum.

Sormasınlar ki bütün cevaplarım sana çıkmasın

Ses çıkmasın hayellerime gem vurulsun

Biraz da aşktan dem vurulsun

Eklendikçe eklensin ruhuma aşk kokusu

Yüreğimden uçup giderse kalbim utansın

Sensiz yanım incinmesin istiyorum.

Ne de çok sevgin varmış gizimde

Ah

Zemheriye tutuldum

Bilmiyorsun..!

İstersen...

Unut kimsen yokken senin yanında ''kimse'' olmalarımı

Unut esen rüzgarlarla ağlayan minik kızı

Yokluğun har olmuşken içimde

Savur içindeki yaşanmışlıkları

Her şey fanileşiyor gözümde

Baki kalan tek ''O'' içimde

Yüreğim söyle; giderse N'olurum?

Sus yüreğim sus feryatlarını duyan yok..

Dayan yüreğim dayan sana senden başka kimse'n yok