dün bir yüreğim vardı

yok oldu artık

rahatça sevmeleri için bıraktım

kalbimi özgür kıldım

bir dönemdi hayatımdan geçtin sen

şimdi yok olup gittin ellerimden

sevda dediğin

şikayet ve sızlanmaydı senin için

gökteki bir tek yıldız şahitti aşkımıza

ışığı yok olan sabahın aydınlığında

kendi bırakıp gitti beni yalnızlığımla

uzun sürelide değildi

zaten benide sevmemişti

kalıcılığımıda istememişti

düşlerden ibaretti benim sevdam

uyandığımda zaten gidecek bitecekti

nice geceleri uyumadan geçirdim

bir hasretiyle yandım sabahlara kadar

dediler yaklaşma uzak dur dediler

ve kulağıma beni istemediğini belirten

o ses var ya

o hala kulaklarımda çınlamakta

seven gözlerime artık sevmemesini öğrettim

uyku düzenimle boğuşurken

ve sen hatırlatma

eski sevdiğim beni

sakın kendime

eskiden yüreğimi sene doldururdum

zehir olsada kadehinden mutlaka içerdim

bulutların yağdırdığı asit yağmurunda yürürdüm

dündü bütün bunlar

sis gibi parladı ve söndüler

geçmişimi silip süpürülürken

artık bir damla su bile şifa olmaz

söndürdüm içimdeki ateşi

ne kül kaldı nede bir yangın yeri

ve uğruna ölecek biride yok artık

yüreğim kaldırımda olsa dahi

artık seni sevecek biri yok hayatında...