Günlerdir sınırında yaşıyoruz aşkın

Günlerdir uçurumunda

Bu kaçıncı atışım kendimi

Kollarından yalnızlığa

Bu kaçıncı dargınlık

Bu kaçıncı barışma

Belli ki

Sensizliğe sürgün artık bu gözler

Sensizliğe sürgün bu dudaklar bu eller

Şimdi yorgun bir çınar gibi kalbim

Artık sana değil

Sensizliğe yaslanacağım

Hoşçakal güz çiçeğim hoşçakal

Seni artık

Göz yaşlarınla ıslanmış

Yastıklara bırakacağım

Oysa yıllarca

Yemyeşil bir orman köyünde sakladım gözlerini

Dağ başlarında çoban ateşleri yaktım üşümeyesin diye

Ellerine kör gecelerin karanlığında sarıldım

Ve haykırdım

En dipsiz kuyulara adını

Ezberlettim seni kurtlara-kuşlara

Sense beni sokaklara vurdun

Ve en zehir şarkılara

Bilirsin

Rüzğara bıçak

Yağmura ateş

Buluta kurşun işlemez

Sende öylesine vurdun ki beni

Artık bana

Hiçbir acı kar etmez

Neylersin

Önce melekler terk etti bizi

Sonra masmavi düşler

Öpüşler- gülüşler-çiçekler

Büyüsü kalmadı artık kavuşmaların

Bundan böyle

Bizi her köşede

Bambaşka bir cehennem bekler

Sen de bundan böyle

İçi boş şarkılarla avut kendini

En ucuz aşklarla yıka kirli ruhunu

Açılırsın

Taşlar yosuna sarılır bilirsin

Sarmaşıklar duvarlara

Geceler karanlığa

Sende yalnızlığa sarılırsın

Ve kadınsın

Ağlayabilirsin gönlünce

Göz yaşların pınarlar misali çağlar

Unutma ki erkeğim ben

Ve erkekler hep yalnız ağlar.

Ahmet Selçuk İLKAN