|
|
 |
Okunma |
|
283 |
Facebookta Paylaş
Islaktı bakışların, üşütüyordu
İnce bir hüzündü gülüşün
Suskunluğun kanayan gökyüzüydü.
Yüzüne baktım;
Her çizgisi ayrı ayrı anlattı umutsuzluğu
Şakakta soğuk namlu ucuydu bakışların..
Mezar sessizliğinin korkunç yankıları
Ruhuma çarparak çoğaldı.
Anladım ki, yapacak hiçbir şey yoktu.
Hiçbir şey....
Yine de konuşmak istedim
Sorular sormak istedim.
‘ Sus! dedi suskunluğun
‘ Sözcük ötesi anlamalarda kal..
Ya da anlama..
Ya da anlamadım....Anlayamadım....
İşte tam o anda
Bir martının kanadı değdi
Keskin bir bıçak gibi ruhuma.
Sonra bıraktığın işaretler birer birer silindiler
Efil efil bir esinti söndürdü kandilimi
Işık günü terketti.
Günbatımları gibi mağrurdu gidişin
Öfkeliydin, acımasızdın da..
Gururun belletiyordu rolünü sana..
Unuttuğun repliği anında fısıldıyordu kırılmışlığın
Sonra yüreğini gördüm.
Yaralıydı...
Hem de derin ve büyüktü yara
Yiğitler yiğidi bu kalp korkuyordu
Korkuyorduk, çok korkuyorduk..
Kayıp aşkın ışığı zar zor aydınlattı yüzümüzü
Dökülen son yaprağın hüznünü gördüm
sararmış yüzünde.
Günbatımları gibi mağrurdu gidişin..
Islaktı bakışların, üşütüyordu..
Ve korkuyordun, korkuyorduk....
| 
Yorumlar
